ทำไมมิติทางเพศจึงไม่ควรถูกมองข้ามเมื่อเกิดการแพร่ระบาดของโควิด?

ทำไมมิติทางเพศ จึงไม่ควรถูกมองข้ามเมื่อเกิดการแพร่ระบาดของโควิด? นับตั้งแต่ประเทศไทยพบผู้ป่วยโควิดรายแรกในเดือนมกราคม ปี 2563 จนกระทั่งถึงปัจจุบันเป็นเวลาปีกว่าแล้วที่คนไทยต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากท่ามกลางสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด 19 โดยเฉพาะการใช้ชีวิตท่ามกลางการระบาดอย่างรุนแรงในระลอกที่ 3 ที่ส่งผลให้ระบบสาธารณสุขเข้าขั้นวิกฤตไปพร้อมกับสถานะทางเศรษฐกิจของหลายครอบครัวที่กำลังล่มสลาย หากมองในภาพกว้างเราอาจคิดว่าใครๆ ต่างก็ได้รับผลกระทบเหมือนกันทั้งนั้น แต่ในความเป็นจริงผลกระทบที่คนแต่ละกลุ่มได้รับนั้นมีความแตกต่างกันไปในรายละเอียด วันนี้เราอยากจะชวนท่านมาสำรวจผลกระทบของโควิดต่อกลุ่มผู้หญิงสูงอายุที่ไม่ค่อยมีใครหยิบยกขึ้นมาพูดถึงมากนัก ในช่วงที่ผ่านมา โครงการรณรงค์เพื่อความมั่นคงในชีวิตของหญิงสูงอายุ โดยมูลนิธิพัฒนางานผู้สูงอายุ และองค์กรเครือข่ายที่ทำงานด้านสตรี ได้ลงพื้นที่เก็บข้อมูลผลกระทบของโควิด 19 ต่อผู้หญิงสูงอายุที่เผชิญความยากลำบากในช่วงการระบาดของโควิด ในพื้นที่ 3 จังหวัดภาคเหนือ (เชียงใหม่ ลำพูน ลำปาง) และกรุงเทพมหานคร จำนวน 14 ราย ทำให้พบว่ามาตรการคุ้มครองทางสังคมที่ภาครัฐออกมานั้นไม่ได้ให้ความสำคัญกับมิติทางเพศอย่างเพียงพอ โดยทั่วไปความกังวลของสังคมต่อกลุ่มผู้สูงอายุที่ต้องใช้ชีวิตท่ามกลางการระบาดของโควิดนั้นมักมุ่งเป้าไปที่ปัญหาสุขภาพในฐานะที่คนสูงอายุเป็นกลุ่มเสี่ยงที่จะมีอาการรุนแรงหากติดเชื้อ แต่หากมองให้ลึกลงไปกว่านั้นจะพบว่าผู้หญิงสูงวัยไม่ได้เป็นกลุ่มเปราะบางจากเงื่อนไขสุขภาพส่วนบุคคลเท่านั้น แต่ปัญหาสุขภาพของหญิงสูงวัยยังพ่วงไว้ด้วยเงื่อนไขบทบาทการเป็นผู้ดูแลคนในครอบครัวอีกด้วย จากการเก็บข้อมูลสนามเราพบว่าผู้หญิงสูงวัยทุกคนต่างมีบทบาทเป็นผู้ที่ต้องดูแลคนในครอบครัวทั้งคนที่มีสุขภาพดีและคนที่เป็นผู้ป่วยและผู้พิการ การต้องรับหน้าที่เป็นผู้ดูแลโดยปราศจากการสนับสนุนทางสังคมทำให้หลายครั้งไม่สามารถละทิ้งบุคคลในการดูแลเพื่อไปรับการรักษาหรือรับยาตามกำหนด ส่วนการดูแลผู้ป่วยที่ต้องใช้ทั้งแรงกายและเวลานั้นก็ส่งผลเสียต่อสุขภาพโดยรวม นอกจากนั้น การที่ผู้สูงอายุเป็นกลุ่มเสี่ยงที่จะมีอาการรุนแรงเมื่อติดโควิดก็ยิ่งทำให้หลายคนกังวลใจมากว่าหากตนเองเสียชีวิตไปจะมีใครมารับหน้าที่ดูแลคนในบ้านต่อไป อีกประการหนึ่งคือ ผู้สูงอายุมักถูกมองอย่างเหมารวมว่าเป็นผู้ที่ไม่มีความสามารถในการหารายได้ เป็นภาระของครอบครัว แต่แท้ที่จริงแล้วเราพบว่าคนที่เราได้สัมภาษณ์กว่าครึ่งหนึ่งยังคงประกอบอาชีพ โดยทั้งหมดเป็นแรงงานนอกระบบ เช่น ช่างเสริมสวย ลูกจ้างรายวัน ค้าขาย รับจ้างซักรีด เกษตรกร เป็นต้น ซึ่งเป็นงานที่เปราะบางทั้งในแง่การถูกเลิกจ้าง การขาดรายได้ และในแง่ของความเสี่ยงที่จะสัมผัสเชื้อ […]